خلاصه: سابقه و هدف : سلنیوم همانند سایر عناصر کمیاب و آنزی مهای آنتیاکسیدان به عنوان یک عامل تعدیلکننده ایمنی و آنتیاکسیدان مطرح شده است. اخیرا کمبود سلنیوم در بیماری بهجت مورد بحث واقع شده است . به همین منظور مطالعه فوق با هدف بررسی ارتباط بین سطح سلنیوم با بیماری بهجت انجام شد. مواد و روش ها: مطالعهی حاضر از نوع مورد شاهدی است که در گروه مورد 46 فرد مبتلا به بیماری بهجت و در گروه شاهد 46 فرد سالم بودند که در مرکز تحقیقات روماتولوژی انجام شد . از طرفی گروه کنترل از نظر قومیت و سن با گروه مورد همسان شدند . سپس سطح سلنیوم و میانگین سطح (Atomic absorbtion spectrometer Shimadzu AA- سرم با روش اسپکترومتری با جذب اتمی انداز هگیری شد ( 680 تجزیه و تحلیل شد. t سرمی دو گروه با هم مقایسه و با آزمون 66 میکروگرم در لیتر بود . که ب ه طور معنی داری کمتر از گروه کنترل سالم /4±15/ نتایج: میانگین سطح سرمی سلنیوم بیماران 38 در نظر گرفته شد اختلاف معن ی داری (GPA) وقتی که فعالیت بیماری بر اساس ارزیابی کلی پزشک .(p<0/ 86/87±17/18 ) بود ( 0005 ) 65 ) مشاهده نشد . علیرغم یافته های فوق، افزایش معنی داری در سطح سرمی سلنیوم در /83±14/ 66/57±15/21 ) و بیماران غیرفعال ( 75 ) .(p<0/ بیماران مبتلا به درگیری چشمی مشاهده شد ( 001 نتیجهگیری: نتایج نشان داد که در بیما ری بهجت سطح سرمی سلنیوم پایین تر از افراد سالم بوده و در کسانی که درگیری چشمی داشتند نیز بالاتر از افراد غیردرگیر می باشد ولی بین سطح سرمی سلنیوم و تشدید فعالیت بیماری بهجت ارتباطی مشاهده نشد، که ضرورت انجام مطالعات بیشتر را ایجاب میکند. واژگان کلیدی: سندروم بهجت، سلنیوم